Met een bijna-doodervaring (gewoonlijk afgekort tot BDE)
wordt een ervaring bedoeld waarbij een
persoon het gevoel heeft zich buiten
zijn of haar lichaam te bevinden,
dood te zijn, en daarbij soms overleden
bekenden ontmoet, en/of een
terugblik op het eigen leven meemaakt.
Dergelijke ervaringen worden door mensen soms
gemeld na een ongeval, reanimatie
na een hartstilstand of een andere
levensbedreigende situatie.
Bijna-doodervaringen kwamen in het
Westen in de belangstelling
door het werk van Raymond Moody,
die in de jaren zestig tijdens een college
van George Ritchie
over zijn BDE hoorde
en het verschijnsel daarna ging
onderzoeken.
In 1975 verscheen zijn  boek "Life after life"
over dit onderwerp,
waarna hij nog tien gerelateerde boeken
publiceerde.
Ook Elisabeth Kübler-Ross heeft met
haar werk op het gebied
van stervensbegeleiding
inzicht proberen te geven in deze materie.
Bijna-doodervaringen worden door veel mensen
gezien als bewijs voor leven na de dood,
de meeste wetenschappers zien het als een
natuurlijk verschijnsel.